BİR HAYALE İNANMAK

Yazmak... Benim için öylesine kolay bir şey değil. Ismarlama yazılar yazamam mesela. Her gün rutin yapılan bir iş gibi de yazamam.

Yazmak için kalem ile kalbin hemhal olması gerek. Yazmak için  duygularımı uyandıran ilhamı hissetmem gerek. Ve ben ilhamlarımın en kıymetlilerini çocuklardan aldım, sonra da yaşlılardan. 

Çocuktan aldığım ilhamla başlıyorum yeni bir yazıya.

***

İşlerimizi bitirip de dışarı çıkacağımızı söylediğimde sevinçle zıpladı yerinden. Bir taraftan koşuyor bir taraftan konuşuyor arada bir de odanın bir köşesinde duran trambolinde zıplamayı ihmal etmiyordu.

Bir süre sonra sandalyenin üstüne çıkıp pencereden dışarıyı izlemeye koyuldu. Gelip geçen insanlar, arabalar, şehri ikiye bölen tren yolu, yürüyüş yolu ya da çocuğun deyimiyle paspaslı yol, ağaçlar; çınar, zeytin, çam ve daha niceleri...  Neden sonra "Anne dışarı çıkınca ağaç kesecem ben!" dedi. Bu düşünce beni şaşırttı belki ama öylesine söylenmiş bir söz olarak düşündüm. Ama çocuk kalbi öyle düşünmemiş olsa gerek ki gidene kadar hangi ağaçları keseceğine, ne ile keseceğine, nerelere gitmek istediğine karar verdi. Anlattı. Anlattı. Anlattı.

Dışarı çıkacağımız sırada çantasını da aldı yanına. Okula gitmek için aldırıp da okulu bırakınca bir köşeye atılan çanta. İçine bir kalem, küçük bir defter ve bir de oyuncak çekicini koymuş. Çekiç balta olacakmış ve ağacı onunla kesecekmiş. Çocukluk diyorum ve gülümseyerek çıkıyoruz yola.

Temiz hava almak maksatlı parklara doğru kısa bir yürüyüş yapmak isteyen ben. Karşımda ise parka oyun için gitmediğini söyleyen gördüğü her ağaca ciddi ciddi elindeki oyuncakla kesebilecek dalı var mı diye bakan bir çocuk. Anlamıyorum belki hayalini ama adımlarımı yavaşlatıyorum sadece, ona uyum sağlamak için. Hayallerine gülümsüyorum ama "Elindeki oyuncak çekiçle de ağaç kesilir mi, bırak da kaydıraktan kay!" demiyorum. Sadece bir kere "Nasıl yapacaksın onunla?" diyorum. O da inandığı hayali anlatıyor yeniden onun balta işlevi göreceğinden emin. 

O ağaç olmaz bu ağaç olmaz derken bir parka giriyoruz. Daha öncesinde de sık sık ziyaret ettiğimiz parkta her gelişimizde bazı eksiklikler bulmaya alışmışız. Bir gün bir ağacı kesilmiş buluyoruz. Başka bir gün oturup bir şeyler yediğimiz masasını kaldırılmış görüyoruz. Bugünse... "Aaa bak, ağaç sanki rüku yapar gibi!" şaşırdığımız, tevekkül ettiğimiz ağacı bulamadık. Başka ne var ne yok biye bakınırken yeni kesilmiş ama henüz götürülmemiş yerde öylece duran bir ağaç görüyoruz. 

Çocuğumun saatlerdir hayalini kurduğu ağaç...

İşte tam karşımızda hâzır ve nâzır bekliyordu bizi.

Bir oyuncak çekicin küçük odun parçaları elde edebileceğini ben o an öğrendim. Kardeşinin bebek arabasının altı çekiciyle küçültmeye çabaladığı dal parçaları ile doldu. Salıncak, kaydırak bir köşede bekleye dursun. Anne ile kardeşi de beklerken o azimle topladı dalları. Havanın ayazı ellerimizi iyiden iyiye hissettirmemeye başlarken eve dönüş yoluna ikna oldu. Eve dönerken bir yandan da soruyorum "Bu odunlarla ne yapacaksın? Sobamız da yok ki yakalım!" ama çocuk ciddi ciddi yakmayı hayal ediyor. Bana olur dedirmeye çalışıyor "Soba yaparız... Şömine yaparız..." Aklına koyduğunu denersin çocuk, bilirim ama evde de odun yakma hayaline de razı olamam ya. Yine de eve kadar taşıyoruz odunları. Belki yapacak bir etkinlik buluruz diyorum kendi kendime. Olmadı eve girmeden bırakırız bir köşede diye son noktayı koyuyorum zihnimde.

O kadar istek ve arzu ile uğraştığından mıdır yoksa bir olayın önce hayal sonra gerçek oluşuna tanık olduğumdan mıdır bilinmez eve getirip bir poşete koyuyoruz odun dediği dal parçalarını.

Poşet elinde geziyor bir süre. Odunları yakma hayali içinde. Poşeti dahi bırakmaya ikna edemiyoruz. hiç değilse oynamak istiyor. Boyundan büyük laflar söyler ya hani çocuklar hep. Öyle yapıyor yine. "O kadar uğraşmışım, yardım eder misin dahi dememişim, bunları bırakmam!". Canım çocuk. Nasıl bir hayalin içindesin şaşıyoruz. Gerçekleri fark ettirmek için evde yakılamayacağını kardeşi varken de oynayamayacağını anlatıyoruz. Dinliyor mu bilmem ama neden sonra babasının teklifine ikna oluyor. Eminim şimdi hafta sonu babaannesinin bahçesinde odunları yakma hayali eşlik ediyordur düşlerine...

Ve şimdi sıra bende.. 

Hayatta herkes bir bekleyiş içerisinde. Kimi mutlu olmayı bekler. Kimi zengin olmayı bekler. Kimi istediği okulu kazanmayı bekler. Kimi başarılı bir iş kurmayı bekler. Evlenip yuva kurmayı bekler. 

Bekleriz, bir gün hayallerimizin gerçekleşmesini bekleriz. 

Bilinen bir hikayedir; Bir gün köylüler yağmur duasına çıkmaya karar vermişler de duaya, içlerinden sadece bir çocuk şemsiye ile gelmiştir. Sadece o çocuk dönüşte yağmur yağacağına ve ıslanacağına inanmıştır.

Hayallerimize çocuklar kadar inanmadığımızdan mıdır, bekleyişlerimiz uzun kavuşmalarımızsa az.

Çocukların hayallerinden olsun içimizde. Ama en çok da o hayalin gerçek olma ihtimaline, bir çocuk gibi inanmak olsun. Çünkü biz büyükler inanmadığımız bir hayal için bir çocuk kadar gayret göstermekten aciziz.

Hayalleriniz çocuksu...

Hayallerinize olan inancınız ondan daha çocuksu olsun.

İçinizdeki çocuğa selam olsun...

Merve UYANIK YENER