O halde “Sabır Ey Mümtehan!”.
***
İşitilirse şayet, vicdandan
gelen bir parça telkin, yetişir insana her imtihanında…
Vicdan ki, eğilir kalbin
kulağına… Ve bir suflör edasıyla usul(ün)ca fısıldar:
“Sabır Ey Mümtehan!”
nidasını…
***
Bir muştu gönderilir
Rahman’ın katından tüm insanlığa
“Sabredenlere mükafatları
hesapsız verilecektir.” ayetiyle
Umuda bürünür musibetler karşısında
yıkılan insan
“Sabır Ey Mümtehan!” diyerek
kalkar ayağa yeniden
***
“Artık bana düşen güzel bir
sabırdır!” tevekkül-ü Yakub’la (as)…
Teskin olur insan “Sabır Ey
Mümtehan!” lafzıyla…
***
Sükut eder imtihanlar,
imtihan-ı Eyyub (as) karşısında…
Teslim olur yürekler, “Sabır
Ey Mümtehan!” kelamıyla..
***
Her köşe başında
tekrarladığımdan mıdır acep? Yankılanır içimin tenha sokaklarında: "Sabır,
Ey Mümtehan!" nidaları…
Bir parça telkin…
Bir nebze
teskin…
“Sabır Ey Mümtehan!”
...
“Sabır Ey Mümtehan!”
...
“Sabır ey imtihana tabi olan
insan!”
…
MERVE UYANIK