Gitmek mi zor?
Kalkmak mı?
Gidip de;
her gittiğin yerde tanıdık bir yüz aramak mı?
Kalıp da;
her gidenin bıraktığı hatıraları gelenlerle birleştirmek mi?
Kalamazmışım ben bir yerlerde...
Gidenin ardından,
her köşe başında,
hatıraları görmeye dayanamazmışım.
Belki de bu yüzden,
gitmesinden endişe ettiğim insanlar olduğunda
gitmek düştü payıma
sessiz sedasız...
Çünkü her insanın ayrı bir yeri vardır.
Ve çünkü,
gitse bile biri,
kalanlar bana yeter diyemem ben...
Özlerim her gideni.
Özlemin ağırlığından azat edilmiş olarak,
gidiyorum başka bir zorluğa...
Yeniden başlamaya... Yeniden tanımaya...
Ve kim bilir,
belki de yeniden gitmek için gitmeye gidiyorum.
Bir teselli de bulmuşum,
tekrarlarım her gidişimde
"Tebdili mekanda ferahlık vardır" diye...
Gidiyorum yeniden...
Tebdili mekandaki ferahlığı aramaya...